|
|
แมวอ้วนไดอารี่ : ยำใหญ่...ใส่สารพัด ภาค 2
ไดอารี่หน้าต่อไปนี้ "จะ" มีเนื้อหารุนแรง และคำพูดไม่เหมาะสม สตรีมีครรภ์ ผู้เป็นโรคหัวใจ-ความดันโลหิตสูง และ "พวกมือถือสาก ปากถือศีล" ...ไม่ควรอ่าน...
*******************************
Mode : ขอยาระบายขวด!!!
กูขอหน่อยเถอะ!!! อันนี้กูหมั่นไส้ส่วนบุคคลมา 3-4 วันแล้ว หลาย ๆ คน คงรู้แล้วเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมามันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเกี่ยวกับไดของกิ๊ฟ ซึ่งในระหว่างที่ดำเนินการกิ๊ฟจะมีการแปะบอกตลอดว่าตอนนี้คุณมุกมาขอโทษแล้ว ตอนนี้รอจดหมายอยู่ ถ้าได้จดหมายแล้วจะแปะบอก เรื่องจะได้จบ ๆ แล้วก็ดั๊น!!! มีตัวผู้...ผู้นิยมใช้ภาษาวิบัติ เข้ามาแสดงความคิดเห็น "ความคิดเห็นแมว ๆ " แสดงให้เห็นว่ามึงยังไม่มีปัญญาอ่านกระทู้ให้กระจ่างด้วยซ้ำ เข้ามาโหวกเหวกโวยวายว่าประมาณว่า "เรื่องแค่นี้จะอะไรนักหนา เค้าก็ขอโทษแล้วจะเอาอะไรอีก น้ำใจอ่ะมีรึเปล่า คนไทยรึเปล่า? ยังก็ขอให้ตกลงกันดี ๆ " <-- แปลจากภาษาวิบัติของมันมาเป็นภาษาไทย
หืม??? เรื่อง "แค่นี้" ของมึงไปคนเดียวเหอะ กูไม่ "แค่นี้" กับมึงด้วยหรอก แล้วที่กูตกลงกับเค้าว่าให้ทำหนังสือขอโทษ แทนที่เรื่องจะต้องไปถึงตำรวจเนี่ย..ไม่เรียกน้ำใจใช่มะ? แล้วไอ้การตกลงกันว่า คนผิดจะทำหนังสือขอโทษ แล้วกูก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรมากกว่านั้น คนผิดได้รับการให้อภัยจากเจ้าของและสังคม / เจ้าของได้รับการขอโทษ...แล้วเรื่องก็จบ เนี่ยมันไม่ใช่ win-win เหรอวะ? มันเรียกตกลงกัน "ไม่ดี" ตรงไหน?
ตอนไปเจอคุณมุกก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลย คุยกันดี ไม่ได้จะเค้นเอาเลือดเอาเนื้ออะไรกัน คุยไปหัวเราะไป นั่งคุยเรื่องร้านอาหารอะไรเรื่อยเปื่อยอีกต่างหาก ไอ้คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรนี่ก็ไม่ได้มีใครบังคับให้ออกความเห็นหรอกนะ ไม่รู้จริงเฉย ๆ ไว้ไม่มีใครว่านี่หว่า
ยัง...ยังไม่พอ สักพักมี "รุ่นพี่" อีกคนเข้ามากระทุ้ง she บอกประมาณว่า..."เห็นคุณกิ๊ฟทำอาหารเก่ง เขียนบทความได้น่าอ่านขนาดนี้ไม่น่าจะนิสัยอย่างงี้เลยนะคะ"
ขอหน่อยเถอะ...กูขอหน่อย!!! กู...เป็นคนทำกับข้าว เป็นคนทำอาหาร เป็นคนเขียนบทความลงเน็ต แล้วกูต้องบรรลุโสดาบันรึไง? กูต้องละความโลภ โกรธ หลง แล้วก็ต้องเกิดอีกไม่เกิน 7 ชาติ รึไงวะ? กฏหมายประเทศไหนระบุไว้รึไงวะ??
กู...ก็คน เป็นคนเหมือนมึงนั่นแหละ!!! อ้อ...อาจจะดีกว่ามึงหน่อยตรงถือศีล 5 ได้เป็นปรกติ
หึ...สงสัยไม่เคยดู "Hell's Kitchen" ล่ะซิ... ถึงได้เข้าใจ "ผิด" ไปเองว่าคนทำกับข้าวจะต้องอารมณ์ดี 24 ชั่วโมง คนที่เขียนบทความลงเน็ตจะต้องหลั่นล้า หรรษา สนุกดีทั้งปีทั้งชาติ กูจะบอกให้มึงตาสว่างไว้อย่าง....ว่า....คนทำงานครัวคืองานที่กดดันที่สุดในโลกแล้วเว๊ย เป็นงานที่ใช้สมองและความสามารถในการแก้ปัญหาอย่างรวดเร็ว เป็นงานที่ต้องทำงานแข่งกับเวลา เป็นงานที่ต้องทำงานในสภาะที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการดำรงชีวิต (ลองไปยืมเตาแก๊สหัวฟู่ร้านข้าวต้มแถวบ้าน แล้วเปิดไฟแรงสุดยืนหน้าเตาดูสัก 10 ชั่วโมงมั้ยล่ะ?) เป็นงานที่ต้องใช้แรงกายอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเลิกงานจึงสามารถพูดออกมาได้คำเดียวว่า "เหนื่อยชิบหายยยยย" เป็นงานที่ต้องรับแรงกดดันจากลูกค้า คอมเม้นท์จากลูกค้าน่ะไม่มีหรอกที่ทำอาหารให้ 100 คนชิมแล้วชอบหมดทั้ง 100 คน ทั้ง ๆ ที่บางทีไอ้ลูกค้าบางคนมันลิ้นไม่ถึงด้วยซ้ำ จะคาดหวังให้ฟรัวร์กราส์รสชาดเหมือนตับเป็ดพะโล้รึไง? แต่ขอโทษเถอะ...ลูกค้าบางคนก็คาดหวังว่าฟรัวร์กราส์รสชาดต้องเหมือนตับเป็ดพะโล้ข้างบ้าน กูล่ะเซ็ง!!!!
ที่ว่ามา เผื่อจะเข้าใจขึ้นมาสักกระเบียดนึงนะว่า การทำงานครัวแม่งจุกจิก และเหนื่อยชิบหาย แล้วอย่ามาหวังว่าคนทำงานครัวจะอารมณ์ดีตลอดปีตลอดชาติ....เพราะมึงกำลังเข้าใจผิด...อย่างแรง
อีกอย่าง...กูเขียนไดนี้ไม่ได้มีกำไรอะไรเข้าตัวสักบาท ซื้อของมาทำกับข้าวให้ดูก็เงินกู (อย่างเก่งก็เงินผัว) ออกไปทำรีวิวร้านอาหารก็ไม่เคยต้องเอาไดอารี่ไปหากิน จะไปกินอะไรก็จ่ายตังค์เค้าทุกบาททุกสตางค์ จะมีบางร้านที่น่ารัก ๆ ก็แถมขนมสักชิ้น ของว่างสักจานแทนคำขอบคุณเท่านั้นแหละ ที่ทำ ๆ เพราะใจรัก...คำเดียว กูชอบ...กูเลยทำ แล้วก็ไม่ได้ผลตอบรับเป็นเงินบาทไทยแม้แต่สตางค์แดงเดียว!!!
บอกชัด ๆ อีกทีไปเลยว่าทำเว็บนี้ขึ้นมาเพราะ "กูอยากทำ" เพราะหวังว่าไอ้เว็บนี้มันคงมีประโยชน์อย่างน้อยก็กับคนที่เปิดตู้เย็นมาแล้วไม่รู้จะทำอะไรกิน อย่างน้อยก็เป็นประโยชน์กับแม่บ้านที่คิดไม่ออกแล้วว่าเย็นนี้จะทำกับข้าวอะไรถวายสามี อย่างน้อยก็เป็นประโยชน์ต่อนักศึกษา คนทำงานที่ชอบไปหาอะไรอร่อย ๆ หรือสังสรรค์กับเพื่อนฝูงนอกบ้าน
เว็บนี้เป็นประโยชน์ต่อคนอื่น....และไม่ได้มีผลประโยชน์เข้าตัวเลยสักนิด
โปรดจงเข้าใจว่า "กู" ก็แค่คนคนหนึ่ง เขียนเว็บทำอาหาร รีวิวอาหารก็เพราะมันมีประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ กับผู้คนที่ผ่านไปมาในโลกอินเตอร์เน็ต ไม่ได้ขอให้มา "ศรัทธา" อะไรกับไอ้ผู้หญิงปากหมา และไม่ไว้หน้าใครคนนี้สักหน่อย กูเป็น "คนเขียนเว็บ"...ไม่ใช่ "ศาสดา" ไม่ต้องมาศรัทธา ไม่ต้องมาคาดหวัง ไม่ต้องมาคิดว่ากูต้องอย่างงั้น ต้องอย่างงี้ กูทำให้มึงไม่ได้หรอกว่ะ...เพราะขนาดเรื่องบางเรื่องกูยังไม่ศรัทธาในตัวเองเล๊ย มึงจะหวังมาเอาอะไรกับกู??
ชอบอ่าน...เชิญอ่าน ชอบใจกับเนื้อหา...เชิญอ่าน แต่ไม่ต้องมานิยมชมชอบไอ้คนเขียนหรอกค่ะ...มันก็คนเหมือนคุณนั่นแหละ ไอ้ที่จะมาบอกว่าชั้นเป็นอย่างงั้นเป็นอย่างงี้แล้วเสื่อมศรัทธา...เชิญตามสะดวก แต่ระวังแล้วกันถ้าจิตตกหนัก ๆ ไอ้ที่เสื่อมมันจะไม่ใช่แค่เสื่อมศรัทธานะ มันจะเสื่อมสมรรถภาพไปซะด้วย
เพราะชั้นยังมีเรื่องเหี้ย ๆ เลว ๆ ที่คุณยังไม่รู้และมันจะทำให้คุณเสื่อมศรัทธาจากชั้นไปอีกเยอะ
ย้ำ!! ไอ้สิ่งที่คุณเห็น...มันแค่กระผีกเดียวของสิ่งที่ชั้นเป็น....โว๊ย!!!
ย้ำอีกที!!! กูมันแค่คนเขียนเว็บ "ไม่ใช่ศาสดา" ไม่ต้องมาศรัทธาให้เสียพลังงาน!!!
*******************************
Mode : พี่มด In Thailand
หลังจากพี่มดมาถึงเมืองไทยแล้วเย็นนั้นก็เลยนัดเจอกันซะเลย นัดส่งมอบตัวประกัน
ลิปมัน 3 กลิ่นจากพี่มด เป็นของพี่จาประปุกนึง (ไอ้พี่จาแม่งควักกินชิบหายเลย เพราะมันหวานด้วยน่ะสิ!!)
ของกิน....ปลาแซลม่อนรมควัน ช๊อคแลต เบอเกอร์เต้าหู้ที่กิ๊ฟอยากลอง ส่วนตัวประกันของกิ๊ฟก็ เป็นลูกชิ้นเนื้อ(เจ้าอร่อยสาดดดดด ตรงเซเว่นตลาดประชานิเวศน์ 3) เสียบไม้ปิ้งหอม ๆ 10 ไม้ พร้อมน้ำจิ้มที่กิ๊ฟทำเอง แล้วก็น้ำกระเจี๊ยบต้มเองอีก 6 ขวด
แลกเปลี่ยนตัวประกันด้วยความอิ่มใจ พร้อมกับอิ่มท้อง
วันเสาร์พี่มดเหมารถไปเที่ยวนครปฐม พี่มดชวนกิ๊ฟกับพี่จาไปด้วยให้มันเต็ม ๆ รถ แล้วไงล่ะ...รถแทบแตก (- -") ไปตลาดน้ำดอนหวาย (ไม่ได้ถ่ายรูปเลยเหอะ ถุงของกินมันเต็มมือ ไม่มีปัญญาจะถ่ายรูป)
ถ่ายรูปมาแต่ก๋วยเตี๋ยวเป็ดนายหนับมาชามนึงเนี่ยแหละ หร่อยโคตร กิ๊ฟกินไม่ต้องปรุงเลย
จากนั้นไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง กิ๊ฟกับพี่จาไม่ได้เข้า เพราะไปจนเบื่อแล้ว เลยนอนเล่นอยู่ตรงแคร่แถว ๆ นั้นแหละ
แล้วก็ไปฟาร์มจระเข้สามพราน ไปดูโชว์ช้าง โชว์จระเข้ บลา ๆ พวกหนุ่ม ๆ ก็กรี๊ดกร๊าดดี๊ด๊า...พวกสาว ๆ นี่แทบจะแห้งตายแล้ว ร้อนมาก ๆ รูปเลยไปอยู่กล้องพี่จาหมด เพราะว่าร้อนมากกิ๊ฟไม่มีอารมณ์ถ่ายรูป หุหุ
จากนั้นไปพระปฐมเจดีย์
สองพ่อลูก พี่ทารีเญ่กับพ่อ ฟิตมาก สภาพยังดี รูปนี้กิ๊ฟนอนถ่าย
สาว ๆ กองอยู่นี่ (- -")
เดินทางกลับกทม โดยสวัสดิภาพ เย็นนั้นไปกิน "ชัยโภชนา" ตามคำเรียกร้องของพี่มด รีวิวเก่าที่ทำไว้ http://inkitchen.diaryclub.com/?date=20080116
*******************************
Mode: ซากุระอีกแล้ว!!
ไปกินกับเจ๊โอ๊ต ไอ้แมว เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา หลังจากที่ตอนสายๆ เจอเรื่องนั่นแหละ วันนั้นเลยไปกบดานที่ห้องเจ๊โอ๊ต ไอ้แมวมาใช้เน็ตห้องเจ๊ด้วย ครบองค์ 3 ตกเย็นไอ้แมวเริ่มแง๊ว ๆ อยากกินข้าวหน้าไก่ มันก็ไม่อะไรมาก แค่พูดว่า "อยากกินข้าวหน้าไก่" ทุก 3 นาทีแค่นั้นเอ๊ง (- -") ก็เลยตกลงยกพลไปซากุระ...อีกแล้ว
ข้าวหน้าไก่สมใจไอ้แมว
ฮิยาชิราเมง มาทุกครั้งกินทุกครั้ง อร่อยไม่เปลี่ยน
นาเบะอูด้ง ชามเท่ากะละมัง แล้วดู๊!! ใส่มาซะปริ่ม
เทียบกะหน้าเจ๊โอ๊ต (เฮ้อ...เอาเพื่อนมาปู้ยี่ปู้ยำ - -")
รีวิว ซากุระ เก่า ๆ อันที่ 1 http://inkitchen.diaryclub.com/20080426/0/0/Sakura.html อันที่ 2 http://inkitchen.diaryclub.com/20080504/0/0/blog.html อันที่ 3 http://inkitchen.diaryclub.com/20080610/0/0/blog.html
*******************************
Mode : ทำกับข้าว...ผลพลอยได้จากแซลม่อนรมควันที่พี่มดให้มา
ก้อนใหญ่...แต่ไม่ได้สไลซ์มาด้วย (- -") สไลซ์เองลำบากมาก ยาก และไม่สวย ฮือ ๆ T^T
มัสตาร์ด...แบบเป็นเม็ด ๆ เคี้ยวกรุบ ๆ อร่อยนักแล
ผักชีลาว...สับ ๆ
น้ำมะนาว (2 ลูก) ผักชีลาวสับหยาบ ๆ 1 ต้นโต ๆ แล้วก็ควักมัสตาร์ดใส่ลงไป 1 โต๊ะ
ตามด้วยมายองเนส วันนนี้กิ๊ฟใช้แบบไลท์ของเบสฟู๊ด ซื้อมาแบบถุงละ 1 โลอ่ะ รสชาดยังไม่โดนเท่าไหร่ ที่ซื้อมาใช้เพราะมันถูกกว่าเพื่อน (- -")
กวน ๆ ให้เข้ากัน จะได้น้ำสลัดที่เหมาจะกินกับแซลม่อนรมควันที่ซู๊ดดดด!!! แต่พี่จาบอกว่ากินกับไข่ต้มก็อร่อยเหมือนกันอ่ะ
แซนวิชเปิดหน้า ขนมปังปิ้ง + ทาน้ำสลัด + วางผักกาดแก้ว + วางมะเขือเทศ + วางแซลม่อนรมควันแล่บาง ๆ ราดด้วยน้ำสลัดอีกที + วางไข่ต้มหั่นเสี้ยว + โรยไข่กุ้งแต่งหน้า ส่งเข้าปาก....งั่ม!!! หร่อยแสดดดดด!!!
*******************************
Mode : ลองของใหม่ (รึเปล่าวะ?) Gindaco
หลังจากที่ไม่ได้ย่างกรายไป Esplanade นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เมื่อวานไปดูหนัง (Wanted : หนังห่าไรเนี่ยขี้โม้จริง ๆ แต่กูชอบบบ!!!)กับพี่จา นึกอยากกิน gindaco ตะหงิด ๆ เลยไปโฉบซะหน่อย มี 3 หน้าใหม่ 1. หน้าธรรมดา ซ๊อสทาโกะยากิปรกติ 2. ซ๊อสเทริยากิ 3. หน้าต้นหอมซอย กินกับซ๊อสเทมปุระ 4. หน้าไข่ ลองหน้าไข่ซะหน่อย (ราคาจะแพงกว่าปรกติ)
เค้าจะโรยหน้าด้วยไข่คน แต่รสชาดคล้าย ๆ ไข่หวานญี่ปุ่นน่ะ ราดซ๊อสใส ๆ ที่รสจะอ่อนกว่าซ๊อสปรกติ ราดมายองเนสฝอย ๆ โรยด้วยสาหร่าย และ พริกป่น 7 รส โอ๊ววววว....อิชั้นรักเลยค่ะ!!! ไอ้ซ๊อสใส ๆ นี่แม่งโคตรอร่อยอ่ะ รสมันจะอ่อนกว่าช๊อสปรกติ มันเลยทำให้รสชาดของทาโกะยากิมันออกมาเต็มที่ ทั้งกลิ่นและรส แล้วก็ไม่เค็มเท่ากับซ๊อสแบบปรกติด้วยอ่ะ ออกหวานด้วยนิด ๆ สรุป...อิชั้นติดใจทาโกะยากิหน้าไข่เข้าให้แล้วค่ะ...ต้องไปซ้ำเร็ว ๆ นี้ หลังจากที่ไม่ได้ไปมานาน
อุอุ ซูม ๆ แม่งเห็นแล้วอยากกินอีก (><") ปล. มัชชะอร่อยเหมือนเดิม!!
รีวิว Gindaco ที่เคยทำไว้ http://inkitchen.diaryclub.com/20070104/0/-1/Unlock.html
*******************************
จบข่าว!!!
|
|
|
|
|
|
